Doug Alderson

Spacer był tylko mile i pół, biorąc około pół godziny, ale czułem się jakbym szli do tyłu w czasie dziesięć tysięcy lat.

To był koniec z zachodniej części Stanów Zjednoczonych podróż-głównie się samochodem, w którym odtworzone w 1939 roku podróż podjętą przez moich dziadków. I odwiedził Wielki Kanion, Yosemite, Yellowstone i inne cuda natury i zdecydowała, że ​​dziesięć tysięcy stóp płaskowyż górski, który miał rozpoznanego ludzką historię rozciągającą się od tysięcy lat, jeden, który oznaczono specjalną świętość dla rdzennych Amerykanów, był montaż wniosek .

Wyoming płaska Mountain Medicine, część Bighorn National Forest, gospodarzem jednego z największych kół prehistorycznych medycyny w Ameryce Północnej. Osiemdziesiąt stóp szeroki krąg kamienny, z dwudziestu ośmiu szprychach wokół centralnego kopca rockowej i sześciu rockowych pali lub Cairns położonego na różnych zewnętrznych punktów, Szacuje się, że były w użyciu przez tysiąclecia przez różne Plains i plemion górskich. Dziś koło jest nadal odwiedzany przez kilka plemion, najbardziej powszechną praktyką jest poszukiwanie wizji, gdzie jednostki szukają kierownictwa duchowego i harmonii, i pozostawić ofiary modlitwy w zamian.

Historia pochodzenie koła waha się od plemienia. Crow Indian twierdził, że istniał, kiedy pierwszy raz przyjechał, wierząc, że niedz zbudował go pokazać ludziom, jak zrobić teepee. Shoshone i inni uważają, że mali ludzie zbudowali koło i że wciąż mieszkają w jaskiniach pod nim. Już etnolog, GB Grinnell, zasugerował, że koło jest model kamień Cheyenne słońca Dance Lodge, zbudowany gdzie drewno było rzadkością.

Być może koło służył jako zegarka lub kalendarza dla określonych rytuałów i ceremonii. Studiując koła dla National Geographic, znany astronom John A. Eddy, że wiele linii Cairns aż do świtu letniego przesilenia i zachodu słońca, a rosnące punkty trzy jasne gwiazdy, Aldebaran, Rigel i Sirius. "Już Indianie z równin wykorzystał słońca i gwiazd w sposób dość wyszukanych" Eddy zawarta.

Wczesnym wieczorem, miałem wjechał na nieutwardzonych Służby Leśnej parkingu blisko podstawy Mountain Medicine i rozpoczął 1,5-milowej wspinaczkę chodzenia. Dostępu pojazdów do serwisu jest silnie regulowany, a wydawało się to właściwe. Człowiek musi zdobyć prawo odwiedzania koło, poczułam. Po tym wszystkim, tubylcy od wieków kiedyś chodził do tego miejsca przez wiele dni a nawet tygodni, poszukiwaczy święte.

Wstępując na krętą drogą, wkrótce spotkał się z ostatnią grupę turystów, którzy byli w drodze na dół, gdyż tylko jeden inny samochód był w parkingu. Wizytacja była stale wzrasta w ostatnich latach, więc czułem, że był prawie cud, że znalazłem się chodzenie samotnie w góry. Zachodni słońce zanurzenie i poza chmurami, kąpiel na szczyt góry w miękkiej żółtego światła-a widok spektakularny. Wtedy zauważył niepowtarzalną formę lisa biegnącej wzdłuż szlaku w moim kierunku. Mamy prawie spotkała się twarzą w twarz, zanim szybko scooted się w krzaki. Ludzie mogą opuścić góry na wieczór, ale nie przyrody.

W szczelinie przed ostatnim wzrostem, znak opowiedział jak to było połączenie starożytnej szlaku, gdzie Buffalo zorientowanych ludzi Plains w interakcję z większą łowców-zbieraczy ludzi gór, wracając 10.000 lat. Medycyna Mountain była zawsze miejscem pokoju, gdzie nawet tradycyjnych wrogów takich jak Crow, Blackfeet i Sioux mógł zgromadzić w spokoju. To samo dotyczy innych miejsc, takich jak obszar Pipestone w południowo-zachodniej Minnesocie, gdzie czerwony catlinite uzyskano dla rur medycyny.

Odpowiednio, na ostatni etap wspinaczki, trasa była czerwona grochu żwiru, być może symbolem świętej drogi czerwonej jeden podąża gdy są w stanie poświęcić życie w służbie Stwórcy.

Zbliżając się do koła, kolorowe flagi modlitewne, krawaty tytoń, torby lekarskie i inne ofiary, które były uwiązane na ogrodzenia liny tańczyły na wietrze. Moc tego miejsca była przepuszczalna. I była wspinaczka z entuzjazmu, czując się bardziej pobudzony niż miałem w dniach, ale zwolnił, kiedy zbliżali się do góry i chodził wokół koła w ruchem wskazówek zegara. Siedząc na zachodzie, na wschód, ja potem ukląkł i wyciągnął długi wynikała rurę medycyny miałem otrzymał od Muskogee duchowego przywódcy o nazwie Serce Niedźwiedź ponad dwadzieścia pięć lat wcześniej. I rozmazany siebie i rura z cedru pozostawia-oczyszczanie naturalne kadzidło, jak wypełnione czerwoną miskę z czystego tytoniu, nucąc śpiewać Serce Niedźwiedź uczył mnie. Jak po raz pierwszy zostali pouczeni, wskazałem trzpienia w kierunku czterech kierunkach, a następnie w stronę nieba i ziemi, przed wniesieniem go do mojego serca i moich ustach na światło.

Wiele rodzimych ludzi wierzy, że Stwórca umieszczony duchowych pomocników we wszystkich czterech kierunkach, a na niebie i ziemi, że kawałek boskości została umieszczona wewnątrz każdego z nas. Dlatego liczba siedem jest często uważane za święte numer.

Paliłem rury i modlili się o wszelkiego życia na ziemi, dla mojej rodziny i bliskich, dla moich przodków i przyszłych pokoleń, a do duchowej harmonii i jasności w moim życiu. Dziękowałem za moją podróż i jak to po raz pierwszy doszło. I dziękowałem dla gruntów publicznych, które są starannie chronionych w przyszłość, a dla tych ludzi, którzy pozostają czujni w ich szafarstwa tych ziem.

Z zamkniętymi oczyma, podniosłem rurę do nieba w dziękczynnej po prostu jako młody głos zawołał od szlaku, "Indianie" zaskoczony, że spojrzał na piaszczystej włosach chłopca, który kojarzy się wyłącznie na kolorowych flag modlitewnych i inne obiekty związane z ogrodzeniem. Był wyścigi na wzgórze. Za nim był mężczyzna i kobieta, młoda dziewczyna z około czterech, a duży czarny pies. I cofnął się cicho jak ojciec starał się trzymać chłopaka z obsługi ofiary. They talked loudly, snapped a few pictures, and stayed only a few minutes, barely noticing me. This was clearly a tourist stop for them, a curiosity. So what if someone was praying? In that instant when that boy had cried out “Indians!” I realized the tremendous educational challenge that remains regarding Native American sacred sites that are open to the general public. What if I had been on a vision quest, sitting inside the wheel praying for up to four days without food or water, and tourists strolled up taking photos of me? How would I feel? One wouldn't enter a Catholic Church and scream, “Nuns!”

Signs can be effective-if people stop long enough to read them. One sign explained that some native leaders believe the medicine wheel belongs to all people, but with that access comes a tremendous responsibility. Visitors should approach sacred Native American sites with respect and reverence, as they would their own church or temple. Of course, children will be children, and I bore no ill will towards the young boy.

What is the best way to regulate a sacred site? When numerous tribes are using it, such as the medicine wheel, you can't put it in the hands of one tribe, and if you allowed only Native Americans to use it, who would determine who is a Native American? The lines are blurry after generations of racial mixing and the fact that some tribes and groups are not recognized by the federal government, even though members may have bona-fide native blood and cultural heritage. And what about those sincere seekers who are not Native American? Is there a place for them?

I remembered a visit to another holy site–Bear Butte in South Dakota-many years before where a clear-eyed caretaker reminded every visitor to be quiet and to not disturb people who were praying. One on one human contact can be very useful in educating visitors. The sacred can remain sacred, and all visitors can leave and take away something that is good.

A good start regarding the stone wheel on Medicine Mountain was the formation of two Native American tribal organizations, the Medicine Wheel Alliance and the Medicine Wheel Coalition, in response to a 1988 Forest Service proposal to build a viewing platform at the wheel. With help from environmental and historic preservation groups, the platform proposal was successfully blocked and a long dialogue was begun on how best to protect the integrity of the site. The groups and the Forest Service eventually developed an historic preservation plan for the wheel and the surrounding 18,000 acres, the entire mountain. One tenet allows for privacy by Native American practitioners when requested. Additionally, efforts are being made for more Native American interpreters during the tourist season.

In trying to explain the spiritual importance of places such as the medicine wheel, the author TH Watkins points out that modern classifications such as “national forests” or “national parks” are virtually meaningless because Native American belief systems and practices have no walls. “They [sacred places] represent a quality whose value cannot be measured by boundaries drawn or ecosystems measured or wildlife inventoried,” he wrote. “There is a spiritual dimension to these lands that can only be measured by the protocols of the heart, a dimension that has to do with the ancient connection between human beings and the wild world that sustains them. The Indians, the First Peoples of this continent, have honored that connection more faithfully than those who have followed them as the dominant human presence on this land. It is, traditional Indians believe, a sacred connection, and they validate it where and when they can with rituals older than recorded time.”

Bill Tall Bull, a Northern Cheyenne elder, put it even more succinctly, “The Earth has a spirit. All of creation has a spirit. Everything that comes from the sacred earth is sacred.”

Traditional native people point out that there is a danger to protecting certain sacred sites, or, in a broader sense, parks and wilderness areas, if the rest of the lands are then open for rampant exploitation. If all of our actions were done with careful planning and attunement to the land, our entire economy and way of life would become more sustainable, and our problems would be solved from the ground up, with day to day choices. Pie in the sky, I know, but places such as the medicine wheel have given me a glimpse of the possibilities.

Before leaving the wheel, I placed tobacco and ash from my pipe along the perimeter where I had been sitting. I knew not to leave crystals or other objects that have not been traditionally used in this region. Tobacco, on the other hand, is sacred to nearly all Native American tribes on this continent. It was always used with prayer and ritual; only since the arrival of Europeans has tobacco been used in an addictive and recreational fashion, with numerous health consequences. Even chemicals are added to some brands to enhance addiction. One has to question the moral efficacy of such practices.

The next morning, after sleeping on the ground for the last time, I drove south, towards Denver and a plane ride home. I felt less alone than I had in my entire journey. It is that way when you touch the sacred-you feel a part of everything and everyone. My highest hope was for our nation's sacred landscape to remain as steadfast guideposts to point the way for future travelers, helping us to honor and strengthen an age-old compact between humans and the earth.

Doug Alderson is the author of numerous magazine articles and three books, including The Vision Keepers (Quest Books 2007), about walks across the United States and experiences with Native American people. His first book, Waters Less Traveled (University Press of Florida) was runner-up for best travel book in 2006 by the North American Travel Journalists Association. His newest book, New Dawn for the Kissimmee River: Orlando to Lake Okeechobee by Kayak, will be released by the University Press of Florida in late summer of 2009. To learn more about his work, log onto www.dougalderson.net.